Wat begon met buikpijn op donderdag, eindigde met een spoedoperatie aan mijn blindedarm op zaterdag. Je zou verwachten dat de operatie zelf het meest memorabele van de dag zou zijn, maar niets is minder waar.

Wat wij in die 30 uur meemaken, doet je afvragen hoe het mogelijk is dat een ziekenhuis als Zuyderland überhaupt functioneert. Niets ernstigs gelukkig, maar een dag die niet zou misstaan in een sketch van mr. Bean of The Naked Gun. 

Vergeten geworden, opgesloten, nummers kwijt, misverstanden alom en mijn eigen medicatie kiezen. En dat allemaal in een donker en verlaten ziekenhuis...

Huisarts

Na een controle bij de huisarts blijkt de ontstekingswaarde in mijn bloed te hoog. In combinatie met een buikpijn die naar rechts wegzakt, is een blindedarmontsteking het meest aannemelijk. 

De huisarts belt met Zuyderland Heerlen om het geval voor te leggen, maar die geven aan eigenlijk geen tijd voor me te hebben. Aangezien ik me nog niet heel slecht voel, word gevraagd of ik een dag later naar Zuyderland Sittard wil gaan. 

Daar heb ik geen moeite mee, dus ik krijg een briefje mee en de boodschap nuchter zijn.

 

Eerste contact via de website

Eenmaal thuis gekomen heb ik toch een paar vragen, aangezien ik eigenlijk niets weet. 

  • Wat moet ik meenemen?
  • Moet ik overnachten?
  • Mag ik zelf rijden?
  • Wat houdt zo'n operatie in?

Ik bezoek vol goede moed de website van Zuyderland. Die ziet er overzichtelijk uit, dus dat lijkt me geen probleem. Ik druk op de grote zoekknop en type in "Blindedarm", in de volle veronderstelling dat ik dan wel iets zal vinden.

Oké, kan gebeuren; dat is ook wel heel specifiek.

  • Darm? een lijst met artsen
  • Appendicitis? Geen resultaten
  • Chirurgie? Algemene informatie dat ze operaties uitvoeren
  • Operatie? Je kan blijkbaar live meekijken, maar daar heb ik zelf weinig aan.

Andere poging dan maar; er is ook een mooi knopje folders met een volledige A-Z lijst, dat moet iets opleveren dan! Maar helaas is ook hier niets te vinden dat op een darmoperatie lijkt. Via Google heb ik inmiddels bij een ander ziekenhuis gevonden dat het een kijkoperatie wordt die Laparoscopie heet en daar is gelukkig wel een folder van.

Blijkbaar gaat een gynaecoloog mij opereren en kan ik daarna wat last van mijn vagina krijgen. Au!

Dan maar bellen

De website gaat hem niet worden, dus ik besluit het centrale nummer te bellen. Daar zal vast iemand zitten die me kan helpen.

"Goedenavond met Hugo, ik moet morgen mogelijk een spoedoperatie ondergaan, maar ik wil graag wat meer informatie"
"Ik ben maar de centralist, ik moet weten naar wie ik je moet doorverbinden"
"Ik weet alleen dat om 09:00 bij de gipskamer moet aanbellen"
"Tja, als je niet weet naar wie je moet, kan ik je niet helpen" 
"Meer informatie heb ik helaas niet"
"Ik stuur je wel door naar de huisartsenpost"

Het leek mij de minst logische keuze, maar ik ben de moeilijkste niet dus ik sluit netjes achteraan op de 5e plaats in de wachtrij. De jongeman aan de telefoon is ook verbaasd dat ze me naar hem doorschakelen, maar hij zal wel even contact opnemen met de afdeling Chirurgie: Ze zijn op dit moment aan het opereren en kunnen niet aan de lijn komen, maar ik wordt vanavond nog teruggebeld. Perfect!

Die avond wordt ik ook netjes gebeld en krijg ik antwoord op mijn vragen:

Er vind 's morgens eerst snel onderzoek plaats of ik geopereerd moet worden en als dat zo is, wordt dat normaal gesproken voor 17:00 gedaan. Pas na de operatie weten ze of ik die avond naar huis mag, of dat ik twee dagen aan een antibiotica-infuus moet blijven hangen. 

Dus neem voor de zekerheid maar spullen mee voor een overnachting.

Zuyderland / Zombieland

Mijn vriendin gaat met me mee. We rijden om 08:50 de parkeergarage in en lopen via de draaideuren het ziekenhuis binnen. Het hele ziekenhuis is nog donker en er brandt alleen wat noodverlichting. Terwijl je toch zo'n 100 meter door de centrale hal kan kijken over vijf verdiepingen, is er nergens een mens te bekennen. Geen beveiliging, geen verpleegkundigen, geen poetsploeg, geen patiënten, niemand. Je voelt je direct in een dystopische film waarbij ieder moment een zombie om de hoek kan komen.

In het midden van de hal kan je omhoog naar de eerste verdieping en daar staat netjes aangegeven dat naar links Oost is en rechts West. Vol goede moed lopen we naar links en zien direct bordjes met "W14", "W15", etc. Zijn we dan toch verkeerd? Er staat toch echt dat Oost die kant op is? Na enige aarzeling toch maar die kant op en dat blijkt een goede keuze. De "W" staat namelijk voor wachtkamer... Hoe dom zijn wij dan ook. Duh!

Snel vinden we de balie van oost 13 en de gipskamer. Net als de rest is het hier donker en uitgestorven en zonder bel, dus onze zoektocht gaat verder. We vinden een bordje met een pijltje dat we nog 20m door moeten lopen naar een deur met een bel en een bordje "gipskamer". Onder de deur door zien we de eerste lichtstralen in de duisternis en zelfs als ik op de bel druk gaat een klein ledje branden op de knop.

Missie geslaagd, zou je denken..

Dat komt wel vaker voor

Inmiddels staan we een paar minuten voor de deur en hebben wel al een paar keer gebeld, maar nog geen reactie. Ik denk terug aan mijn telefoongesprek gisteravond en dat ze misschien aan het opereren zijn, dus ik wil niet al te ongeduldig zijn. 

Wel hebben we inmiddels leven ontdekt, in de vorm van een moeder die komt vragen of wij misschien enig idee hebben waar ze moeten zijn. Dat blijkt dezelfde deur te zijn, dus ze belt haar man en dochter op die nog ergens anders aan het zoeken zijn en zo staan we even later met z'n vijven voor de deur. Over de balustrade heen zien we beneden nog twee mensen rondlopen, die na een minuut of 5 ook bij ons aansluiten omdat wij de enige activiteit in het ziekenhuis lijken te zijn. Samen staan we sterk.

De moeder is iets enthousiaster en belt een paar keer lang aan en klopt een paar keer stevig op de deur. Helaas zonder reactie en om 09:20 is ze het zat en belt met de centrale, die in Heerlen zit. "Hij gaat even proberen contact te zoeken", zegt ze als ze in de wacht wordt gezet. Even later horen we bij de verlaten balie de telefoon overgaan. "Er neemt niemand op" krijgen we te horen als ze uit de wacht wordt gehaald. Zou je denken?

Dat kwam wel vaker voor gaven ze aan en vanuit Heerlen besluiten ze dan maar de beveiliging te bellen, zodat die eens een kijkje kan komen nemen. Geen idee waar die beveiliging uithangt, maar blijkbaar zouden ze er zijn. 

Tot onze verbazing gaat een minuut later de deur open en zegt een vriendelijke verpleegkundige "De bel is blijkbaar kapot, kom maar mee. De beveiliging had ons gebeld". 

Ik vraag me stilzwijgend af hoe vaak ze dat al gezegd heeft de afgelopen tijd.

Oeps, vergeten

We krijgen allemaal een kamer toegewezen en de twee aanwezige verpleegkundigen gaan aan de slag. Ik krijg een infuus in de arm en bloed wordt afgenomen. Ook mag ik nog even wat urine gaan verzamelen en dan komt ze zo terug om het op te halen. Ook zegt ze dat de arts dadelijk aan zijn ronde gaat beginnen en dan krijgen we wat uitleg over wat er moet gebeuren.

Ze is super vriendelijk en we zitten inmiddels in een ruimte met licht, dus we zijn de reis tot nu toe alweer een beetje vergeten. Nu gaat het pas echt beginnen.

Om een uur of 10:30 komt ze vragen of we misschien de deur dicht willen hebben voor wat privacy, maar dat hoeft niet. Ik vraag wel even wat met mijn plaspotje is, dat nog steeds ontspannen op de wasbak staat. "Oeps. Ik heb je wel terug zien lopen, maar het is me ontschoten. Ik verwerk het meteen". 

Geen paniek hoor, ik ging er inmiddels al niet meer van uit dat de SPOED uit spoedeisende hulp betrekking heeft op de doorlooptijd.

Om een uur of elf zien we de arts een voor een alle kamers binnenlopen. Voor mijn gevoel is hij overal geweest, behalve bij mij, maar dat kan ik me natuurlijk ook verbeelden. Om 12:15 ga ik nog maar eens naar het toilet en loop langs de arts die op een computer zit te werken. Geen reactie verder, maar 1 minuut nadat ik terug op de kamer ben komt hij binnen. 

Zou hij me dan toch ook vergeten zijn?

Sidequest 1: Verkeerde printer

Tijdens het wachten in de kamer begint achter me de printer te draaien. Na een minuut of 5 is er nog geen reactie van het personeel. dus ik ben benieuwd of er iets op staat over mijn uitslag. Het blijkt echter van een andere patient te zijn, dus ik ga terug op bed zitten. Als na een halfuurtje de verpleegkundige komt, geef ik aan dat iets verkeerds is afgedrukt. 

"Ah dus hier staat printer 9!"

Verbaasd vraag ik of de printernummers niet overeenkomen met de kamernummers, maar dat blijkt niet het geval. Ik zit in kamer 7 en de informatie is voor kamer 9, maar die printer staat bij mij. Er zal maar een keer echt spoed zijn op de SEH en dat je mag gaan zoeken waar de printjes uitkomen. 

Ik kan het haar niet kwalijk nemen, want ze werkt er pas een maand, geeft ze aan. Geen probleem, hoor. Ik vermaak me prima hier...

Verrassend snel

Na het eerste contact met de dokter gaat het verrassend snel. Ik heb nog altijd verhoogde ontstekingswaardes en de radioloog gaat bepalen of er met een echo of een CT scan gecontroleerd wordt of het inderdaad mijn blindedarm is. Na een minuut of 20 mag ik meelopen naar de CT scanner en ook daar gaat alles prima. Een kwartier later ben ik weer op de kamer om te wachten op de uitslag.

Een klein halfuur later komt de arts, dit keer in z'n chirurgenkostuum, de kamer binnen en legt uit dat ze graag willen opereren. Er is plaats dus ik mag direct naar de operatie kamer.

Naar de O.K.

Ik vraag de dokter of ik nog een slokje water mag en dat is prima, maar als mijn vriendin 10 seconden later bij het apparaat staat, komt de verpleegster haastig aangelopen. Drinken mocht eigenlijk niet meer, want ze hebben haast.

"We krijgen bericht dat je naar de O.K. mag, maar we wisten helemaal niet dat je geopereerd wordt".
"Hier, trek snel een operatiejasje aan."

Dit bleek wat lastiger dan gedacht, want ze hadden alleen kindermaten op de kamer liggen. Toch nog tijd voor mijn slokje drinken, terwijl ze een grotere maat gaat zoeken. Een paar minuten later lig ik met mijn TENA-onzijdig op bed en kunnen we vertrekken. Mijn vriendin besluit om naar huis te gaan, naar de kinderen, omdat ik nu toch een paar uur onderzeil ben. 

Ze wilt net gaan als wordt aangegeven dat ze ook nog een stukje mee mag lopen, fijn!

Oké, doei dan maar

Ik vraag waar ik mijn spullen moet laten, maar dat mag absoluut niet daarblijven en dus moet mijn kleding, telefoon, schoenen en bril maar met mijn vriendin mee naar huis. Handig zo, hoe doen ze dat als je alleen bent?

Voor nu geen probleem natuurlijk, dus we kunnen vertrekken. Drie meter buiten de kamer staan we stil, want het bed werkt niet mee. Blijkbaar zit ergens een rem die ze niet eraf krijgen, of ik ben gewoon te zwaar en dat lossen ze tactisch op, en dus gaan ze maar met z'n tweeën verder tot de lift. 

Mijn vriendin sleept ondertussen mijn spullen achter ons aan en bij de lift wordt ik naar binnen gereden. Voor we iets kunnen zeggen worden de knoppen bediend en kan ik nog net met een verbaasde blik tussen de sluitende deuren door naar haar zwaaien. 

"Euh. doei?"

Sidequest 2: De personeelsift

Terwijl ik met de lift naar beneden ga, vraagt mijn vriendin hoe ze het makkelijkste in de parkeergarage komt. 

"Geen probleem, ik gebruik mijn badge wel even en dan mag je met de personeelslift naar onder. Dan ben je zo daar"

Super lief natuurlijk, alleen kom je onderaan in een gang terecht waar je normaal niet hoort te zijn. Daar zijn rechtsaf een paar deuren met de woorden "Verboden voor voetgangers" en links een hele lang gang met voetafdrukken op de grond. Die maar proberen dan.

Na een flinke wandeling wordt het steeds duidelijker dat dit niet de goede weg is. Dit gedeelte van het ziekenhuis is net zo donker en verlaten als alles, dus dan maar terug en hopen dat daar toch iets is. 

Terug bij de deuren met verboden voor voetgangers staat er nu een mevrouw met waszakken te slepen. Snel vraagt ze waar ze heen moet en dat blijkt dus toch door die deuren heen. Alleen daar heb je een pasje voor nodig.

Alweer geen probleem natuurlijk, mevrouw wilt wel even helpen en scant haar door de deur. Terwijl ze doorloopt naar de volgende deuren, die ook met een pasje open moeten, gaan de eerste deuren weer dicht. De waszakmevrouw was alweer verdwenen en heeft haar nu letterlijk opgesloten tussen beide deuren, die alleen met een pasje open kunnen.

Tot nog toe hebben we niet veel succes gehad met het bellen van de centrale, maar dat zal de enige optie zijn. Voordat ze iemand aan de lijn heeft die kan helpen, komt er gelukkig een ander personeelslid door de eerste deuren. Totaal niet verbaasd dat een bezoeker opgesloten zit tussen de deuren loopt ze zonder iets te zeggen verder door de 2e deuren en kan mijn vrienden er snel achteraan glippen.

Gelukkig, de parkeergarage...

Barcode scannen

Ondertussen gaat mijn eigen verhaal ook verder, als ik samen met de verpleegkundige aankom in de volgende grote ruimte met noodverlichting, die deels als opslagruimte lijkt te zijn gebruikt. Ik wordt vergezeld door twee mannen die zich netjes voorstellen. Één van hen is assistent-anesthesist; de ander weet ik helaas niet meer.. Net als iedereen zijn ze super vriendelijk, dus dat zal wel goed komen.

In de opslagruimte wordt ik naar een groot raam gerold met een computer voor de intake. De AA-er scant de barcode op mijn polsbandje en scant vervolgens de barcode op de badge van de verpleegkundige die me gebracht heeft. 

"Wat doe jij nou?" vraagt ze verbaasd "wat ga je met die gegevens doen?"

Terwijl ze wat grapjes maken over het leeghalen van haar bankrekening en dat daar niets opstaat, begint de tweede man zijn badge te inspecteren. "Ik wist helemaal niet dat wij ook een barcode hebben!".

Werkt iedereen hier vandaag voor het eerst ofzo?

Operatie

De operatie zelf kan ik weinig over vertellen. Het was de eerste fel verlichtte ruimte van de dag, maar ze deden nu bij mijzelf het licht uit. Misschien dat iemand nog live zat mee te kijken die het me kan vertellen, maar ik verwacht van niet.

De operatie is geslaagd en ik wordt naar de intensive care gebracht. Dat is in het weekend de enige optie om bij te komen, dus daar hoefde ik niet van te schrikken. Ik krijg een lekker ijsje en al vrij snel komt iemand eraan om mij naar de recovery te brengen.

De arts belt ondertussen met mijn vriendin dat alles goed is gegaan en dat ik nog in slaap ben. Als ik over een uurtje wakker en op de recovery ben, wordt ze nogmaals gebeld.

Nummer kwijt

Op de recovery aangekomen heb ik nog altijd niets bij de hand. Mijn vriendin heeft immers alles mee moeten nemen, dus ik zal het met het operatiejasje dat ik aan heb moeten doen. Dan komt een verpleegkundige binnen die vraagt of ik het nummer van de contactpersoon heb, want ze hebben een verkeerd nummer. Op dat moment wist ik dat nog niet, maar de arts kon dus wel bellen, maar deze afdeling niet meer. Het gaat lekker zo.

Gelukkig ken ik haar nummer uit mijn hoofd, want anders zou het een uitdaging worden zonder spullen. Wel krijg ik nog snel te horen "Wat raar dat ze je spullen niet gewoon even hierheen hebben laten brengen.". Ja, dat vond ik ook al...

Later hoor ik dat ze haar gebeld hebben met alleen het bericht dat ik wakker ben, meer informatie hadden ze niet. Ze wisten niet hoe het met me ging, hoe ik me voelde of waar ik lag. Daar zouden ze later nog over terugbellen.

Je geloof het vast niet, maar dat telefoontje zal er nooit komen.

Wat wil je ontbijten?

De eerste persoon die ik spreek, wilt graag weten of ik wat wil eten. De keuze voor het avondeten is aardappelen en vlees of kipsaté met rijst. Dat tweede klinkt goed en blijkt ook heel erg lekker. Pluspuntje!

Twee minuten nadat hij is komen vragen wat ik voor avondeten wil hebben, komt hij terug omdat hij is vergeten te vragen wat ik wil ontbijten. 

"Blijkbaar is er iets niet goed met mijn blindedarm en mag ik twee dagen aan het infuus blijven" is het enige dat er door mijn hoofd gaat als hij weg is. Ik zal het zo wel horen als de arts komt.

Als hij een uur later mijn eten komt brengen en ik nog niemand anders gezien heb, vraag ik toch maar even gespannen of dat ontbijt iets te betekenen heeft. Dat blijkt gelukkig niet het geval, hij vraagt dat gewoon voor de zekerheid.

Pfew. Misschien mag ik toch naar huis!

 

De dokter komt

De dokter komt uiteindelijk ook langs en is blij dat ik al heb kunnen eten. Alles was verder prima, dus ik mag waarschijnlijk gewoon naar huis straks. 

Waar dat van afhangt wordt me niet echt duidelijk, maar ik voel me prima dus dat zal wel goedkomen.

Kan water nodig?

Rond half acht komt een verpleegkundige vragen of ik nog wat wil drinken. Ik geef aan dat ik mijn glas even leeg zal drinken en dat ik dan graag een nieuw glaasje krijg.

Vriendelijk vraagt ze of ik misschien een kan water wil hebben voor de nacht. "Volgens mij mag ik zo naar huis" breng ik twijfelend uit, maar daar weet ze niets van.

Ze wenst me een fijne avond en vertrekt weer, terwijl ik naar mijn lege glaasje staar en me afvraag wat er nu weer is gebeurt.

Eindelijk een bekend gezicht

Even na 20:00 gaat de deur open en komt mijn vriendin binnen met mijn tas voor een overnachting. Ze had ook niets meer gehoord en is uiteindelijk maar op goed geluk naar het ziekenhuis gekomen in de hoop me te vinden. Dat is dan weer het voordeel van een uitgestorven ziekenhuis, veel opties zijn er niet.

Ze had van een verpleegkundige gehoord dat ze benieuwd waren of plassen zou lukken, voor ik mocht gaan. Dat wist ik zelf niet helaas, want ik kon al een tijdje gaan, maar had geen haast. Ik zat nog aan een infuus en moest hulp vragen, maar wilde ze niet storen. 

Nu toch maar op de bel gedrukt en na een kwartiertje kwam iemand kijken. Ik mocht direct mijn eigen kleren aan, los van het infuus en hij zou meteen daarna de laatste check komen doen... 

Trombose spuit

De laatste controles worden redelijk snel uitgevoerd en alles is in orde. Ik mag naar huis!

Wel is ze verbaasd dat de arts geen trombosespuit in het systeem heeft gezet. Die krijg je altijd na een operatie, geeft ze aan. Ook haar collega heeft geen idee dus besluiten ze mij de keuze te geven.

"Wil je een trombosespuit hebben of niet?"

Ik weet niet eens waar het voor is; bloedpropjes dus. Als ik echter beloof de dag erna wat te bewegen en niet alleen te liggen, komt het wel goed. Dan hoeven ze de arts niet te vragen en mag ik gaan...

De laatste stap

Ik krijg nog een paar paracetamol en wat sterkers mee, zonder bijsluiter uiteraard, en mag vertrekken.

Wel krijgen we de tip een rolstoel te gebruiken, want het is best ver naar de parkeergarage. Er zijn twee opties:

  1. We pakken op de afdeling een rolstoel, maar die moeten we wel terugbrengen
  2. Mijn vriendin loopt eerst naar de parkeergarage om daar een te pakken, die we daarna ook daar weer mogen laten staan.

We gaan voor optie 2 en ik wacht boven. Na een minuut of 10 wordt ik gebeld dat ze weer eens voor een dichte deur zonder bel staat. Dan ga ik maar strompelend over de afdeling op zoek naar hulp. "Oh, dan heb ik bel niet gehoord" zegt ze als ze snel die kant op gaat.

Lachend vertrekken we door de duisternis naar de parkeergarage en verlaten we om 21:30 het ziekenhuis. 

Wat een dag...

 

Bedankt

Los van alle problemen was iedereen de hele dag super vriendelijk en behulpzaam. Ook de operatie lijkt goed gelukt.

Daarvoor heel veel dank aan iedereen.

Groet,
Hugo